>Benim cocugum yok. Ama sevdiklerimin bircogunun var. Tam olarak anlayamamakla birlikte, sorumluluklarini ve sevgilerini hissetmek mumkun.
Bugun NY Times’ta konu ile ilgili mukemmel bir yazi gordum. Anne-baba olmaya degisik bir perspektiften bakan bir makale. Basligi “Accepting That Good Parents May Plant Bad Seeds“. Bu konudaki kompleksleri yikmaya calisiyor. Yazinin kapanis paragrafina bittim.
“For better or worse, parents have limited power to influence their children. That is why they should not be so fast to take all the blame — or credit — for everything that their children become.”
Tumune goz atmanizi siddetle tavsiye ederim…
